Cofnięcie pozwolenia na broń (WBK) z powodu alkoholu lub narkotyków

Optimale Vorbereitung für den Abstinenznachweis

Sichere dir jetzt exklusive Tipps für deinen Erfolg.

Cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (WBK) z powodu alkoholu lub narkotyków jest możliwe, jednak nie następuje automatycznie po każdym incydencie. Organ wydający pozwolenia na broń musi zbadać konkretne fakty: czy dana osoba utraciła wymaganą prawem rzetelność, predyspozycje osobiste lub czy przestała spełniać inne warunki niezbędne do posiadania pozwolenia? Obchodzenie się z bronią palną pod wpływem alkoholu może mieć poważne konsekwencje nawet po jednorazowym incydencie. Z kolei prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości – jeśli nie ma związku z bronią – nie jest równoznaczne z użyciem broni palnej w stanie upojenia alkoholowego.

Osoba, która otrzymała pismo z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania wyjaśniającego lub decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń, powinna niezwłocznie rozróżnić dwie kwestie: ocenę prawną danego zdarzenia oraz praktyczne zarządzenia dotyczące broni, amunicji i dokumentów uprawniających do ich posiadania. Niniejszy tekst wyjaśnia obowiązujące przepisy, rolę opinii o przydatności (zdolności) do posiadania broni, kwestie związane ze środkami odwoławczymi oraz warunki późniejszego złożenia nowego wniosku. Materiał stanowi ogólne wprowadzenie do niemieckiego prawa o broni palnej i nie stanowi analizy indywidualnego przypadku czytelnika.

Kiedy pozwolenie na posiadanie broni może zostać cofnięte?

Wydanie pozwolenia na posiadanie broni wymaga – zgodnie z § 4 niemieckiej ustawy o broni palnej (Waffengesetz – WaffG) między innymi posiadania przymiotu niezawodności oraz osobistej przydatności (zdolności). Jeżeli po wydaniu pozwolenia zaistnieją okoliczności, z powodu których wniosek o jego wydanie powinien był zostać pierwotnie odrzucony, pozwolenie to należy cofnąć na podstawie § 45 ust. 2 zdanie 1 ustawy o broni palnej (WaffG) Jeżeli takie okoliczności wyjdą na jaw dopiero później, ale istniały już w momencie wydawania pozwolenia, w świetle prawa mamy do czynienia z „uchyleniem” (niem. *Rücknahme*) decyzji na podstawie ust. 1. Różnica ta nie jest jedynie kwestią semantyki: determinuje ona bowiem, do jakiego momentu w czasie odnosi się organ administracyjny podczas przeprowadzania oceny.

AToxOut Hair Cleanser Ultra + AToxOut Revitalizer Phase2 [Bildinhalt mit KI erstellt]

Samo podejrzenie nie zastępuje konkretnych, udowodnionych faktów. Organ administracyjny ma obowiązek przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i dokonać oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego. W prawie dotyczącym broni palnej prognoza ta jest celowo bardzo surowa, ponieważ błąd w obchodzeniu się z bronią może stanowić zagrożenie dla ludzi. Pytanie nie ogranicza się jedynie do tego, czy już doszło do jakiejś szkody. Chodzi również o to, czy na podstawie dotychczasowego zachowania można z dużą pewnością założyć, że w przyszłości broń będzie zawsze używana i przechowywana w sposób bezpieczny.

Rzetelność (niezawodność) w rozumieniu § 5 ustawy o broni (WaffG) czy przydatność osobista w rozumieniu § 6 ustawy o broni (WaffG)?

Te dwa wymogi są często mylone. § 5 ustawy o broni (WaffG) reguluje kwestię rzetelności (niezawodności).Może jej zabraknąć, jeśli istnieją przesłanki uzasadniające obawę, że dana osoba będzie używać broni w sposób niewłaściwy lub lekkomyślny, nie będzie obchodzić się z nią ostrożnie albo nie będzie jej starannie przechowywać. Chodzi tu o przewidywany sposób postępowania. § 6 ustawy o broni (WaffG) reguluje kwestię przydatności osobistej.W tym przypadku ustawa wymienia między innymi uzależnienie od alkoholu lub innych środków odurzających, a także okoliczności, które podważają zdolność danej osoby do bezpiecznego posługiwania się bronią lub jej starannego przechowywania.

Cofnięcie pozwolenia na broń (WBK) z powodu alkoholu lub narkotyków [Bildinhalt mit KI erstellt]
Cofnięcie pozwolenia na broń (WBK) z powodu alkoholu lub narkotyków [Bildinhalt mit KI erstellt]

Incydent związany z alkoholem może rodzić pytania na obu płaszczyznach, jednak samo stwierdzenie obecności alkoholu nie jest jeszcze dowodem na uzależnienie. Z drugiej strony, brak diagnozy uzależnienia nie chroni automatycznie przed utratą przymiotu niezawodności: osoba, która używa broni pod wpływem alkoholu, podejmując tym samym ryzyko, którego można było uniknąć, może zostać uznana za osobę nieposiadającą wymaganej niezawodności w rozumieniu prawa o broni. Rozróżnienie to jest również pomocne przy analizie decyzji administracyjnej. Czy powołano się w niej na § 5, § 6, czy na oba te przepisy? Na jakiej dokładnie podstawie prawnej opiera się organ?

Alkohol a broń: czy istnieje sztywny limit zawartości alkoholu we krwi?

Ustawa o broni nie określa ogólnego limitu zawartości alkoholu we krwi, po przekroczeniu którego pozwolenie na broń (WBK) zostaje automatycznie cofnięte. Limitów stosowanych w ruchu drogowym nie można przenosić na kwestie związane z posługiwaniem się bronią palną. Kluczowe znaczenie mają ustalone okoliczności faktyczne – w szczególności to, czy broń była używana pod wpływem alkoholu oraz jakie ryzyko stanowiło to dla innych osób. Nawet pojedyncze zdarzenie może być wystarczającą przesłanką do dokonania negatywnej prognozy. Jest to coś innego niż twierdzenie, że każde prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu (powyżej określonego stężenia) musi prowadzić do odebrania pozwolenia na broń.

Istotnym przykładem jest wyrok Federalnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r. (sygn. 6 C 30.13). Myśliwy oddał strzał podczas polowania, będąc pod wpływem alkoholu. Sąd podtrzymał decyzję o cofnięciu pozwolenia z powodu braku niezawodności, mimo że w wyniku tego strzału nikt nie odniósł obrażeń. Decydującym czynnikiem było świadome zaakceptowanie faktu, że pod wpływem alkoholu zdolność do bezpiecznej reakcji i prawidłowej percepcji podczas używania broni palnej ulega osłabieniu. Stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu, zmierzone w konkretnym przypadku, stanowi fakt dotyczący danej sprawy, a nie ogólną wartość graniczną wynikającą z prawa o broni.

Prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu może być dla organu administracyjnego poważnym sygnałem ostrzegawczym – na przykład, jeśli istnieją dodatkowe przesłanki wskazujące na uzależnienie, powtarzającą się utratę kontroli nad własnym zachowaniem lub związek z posiadaniem broni. W takiej sytuacji organ musi jednak zbadać konkretne okoliczności faktyczne. Łączenie tych kwestii prowadzi do wyciągania zbyt daleko idących wniosków z pojedynczego orzeczenia sądowego. Na temat różnic między poszczególnymi dziedzinami prawa traktuje artykuł dotyczący: alkomatów i limitów zawartości alkoholu w ruchu drogowym; zawartych tam wartości pomiarowych i limitów – nie stanowią one sztywnych progów decydujących o wydaniu lub cofnięciu pozwolenia na broń (WBK).

Narkotyki i konopie indyjskie: nie każde stwierdzenie ma uniwersalne zastosowanie.

Uzależnienie od innych środków odurzających jest w § 6 ust. 1 niemieckiej ustawy o broni (WaffG) wyraźnie wskazane jako przeszkoda uniemożliwiająca uznanie osoby za odpowiednią do posiadania broni. Nawet przy braku stwierdzonego uzależnienia, sposób zażywania narkotyków może budzić wątpliwości, jeśli stwarza ryzyko dla bezpiecznego posługiwania się bronią lub jej właściwego przechowywania. Przy ocenie bierze się pod uwagę rodzaj substancji, wzorce jej zażywania, udokumentowane przejawy utraty kontroli, ewentualne przestępstwa oraz ewentualny związek z posiadaniem broni. Uproszczone hasła, takie jak „zero tolerancji dla jakichkolwiek narkotyków”, nie zastępują takiej indywidualnej oceny.

W kwestii konopi indyjskich (marihuany) wymagana jest szczególna ostrożność. Starszego orzeczenia dotyczącego konopi stosowanych w celach medycznych nie można automatycznie odnosić do każdego przypadku używania konopi, bez uwzględnienia konkretnego stanu faktycznego oraz obecnego stanu prawnego. Z kolei zmiany w przepisach dotyczących konopi indyjskich nie oznaczają, że wymogi dotyczące zdolności do posiadania broni przestają obowiązywać. Kluczowym kryterium pozostaje to, czy istnieją konkretne fakty przemawiające przeciwko posiadaniu broni w sposób pewny i bezpieczny. Jeśli decyzja organu opiera się na fakcie zażywania konopi indyjskich, należy zbadać, na jakich konkretnych ustaleniach i zachowaniach organ ten faktycznie opiera swoje stanowisko.

Jak przebiega postępowanie sprawdzające prowadzone przez organ ds. broni?

Często procedura rozpoczyna się od informacji o jakimś zdarzeniu lub od rutynowej kontroli. Organ może zgromadzić dokumentację, wyjaśnić stan faktyczny oraz przesłuchać (wysłuchać) daną osobę. Pismo wzywające do złożenia wyjaśnień nie jest jeszcze równoznaczne z cofnięciem pozwolenia. Należy poważnie potraktować przytoczone w nim fakty: czy opisany przebieg zdarzeń jest zgodny z prawdą? Jakimi dokumentami dysponuje organ? Czy istnieje jakikolwiek związek czasowy lub merytoryczny z posiadaniem broni? Staranne i terminowe ustosunkowanie się do sprawy jest bardziej pomocne niż ogólnikowe zaprzeczanie. W przypadku niejasnych zarzutów lub terminów warto skorzystać z porady prawnika specjalizującego się w prawie administracyjnym oraz prawie dotyczącym broni.

W sytuacji, gdy zaistnieją fakty budzące wątpliwości co do osobistych predyspozycji danej osoby, organ może – zgodnie z § 6 ust. 2 ustawy o broni (WaffG) – zażądać przedstawienia zaświadczenia lekarskiego (wystawionego przez lekarza urzędowego lub specjalistę) bądź opinii psychologicznej. Szczegóły znajdują się w § 4 Ogólnego rozporządzenia o broni (AWaffV)Organ musi przedstawić powody swoich wątpliwości oraz wyznaczyć termin na przeprowadzenie badania i przedłożenie opinii. Wyznaczony biegły musi posiadać odpowiednie kwalifikacje zawodowe; nie każde zaświadczenie jest automatycznie równoważne. Koszty ponosi co do zasady osoba, której sprawa dotyczy.

Co się dzieje, jeśli wymagana opinia nie zostanie przedłożona?

Brak opinii nie zawsze prowadzi „automatycznie” do stwierdzenia braku zdolności (przydatności) z przyczyn medycznych. Zgodnie z § 4 ust. 6 rozporządzenia AWaffV, organ może uznać brak zdolności, jeżeli dana osoba odmawia poddania się badaniu lub z przyczyn leżących po jej stronie nie przedłoży w wyznaczonym terminie prawnie wymaganego orzeczenia. Organ ma obowiązek poinformować o tym skutku w momencie wydawania polecenia. Kwestia, czy samo wezwanie jest zgodne z prawem, odpowiednio uzasadnione i możliwe do zrealizowania, podlega ocenie w każdym indywidualnym przypadku. Nie należy ignorować takiego pisma; jeśli dotrzymanie wyznaczonego terminu jest w praktyce niemożliwe, należy niezwłocznie wystąpić o wyjaśnienia.

Dowód na zachowanie abstynencji może mieć znaczenie dla oceny fachowej, jednak sam w sobie nie stanowi dowodu ani na posiadanie wymaganych zdolności, ani na niezawodność (rzetelność) danej osoby. Analizy włosów, badania moczu oraz orzeczenia lekarskie służą do wyjaśnienia różnych kwestii. Przykładowo, parametry wątrobowe nie stanowią niepodważalnego dowodu na spożywanie lub niespożywanie alkoholu. Informacje o tym, jakie dowody są wymagane lub brane pod uwagę w konkretnym postępowaniu, powinny wynikać z pytań sformułowanych przez organ oraz z samej opinii biegłego. Jeśli wymagane jest przedstawienie dowodu, pomocne może być zestawienie informacji o tym, gdzie można wykonać badania potwierdzające abstynencję; nie zastępuje to jednak konieczności uzgodnienia szczegółów z organem oraz biegłym.

Co oznacza decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń i amunicję?

Decyzja ta może wiązać się z kilkoma rozstrzygnięciami: cofnięciem pozwolenia, obowiązkiem zwrotu dokumentu oraz nakazami dotyczącymi postępowania z posiadaną bronią i amunicją. Zgodnie z § 46 ustawy o broni (WaffG) w przypadku cofnięcia pozwolenia dokument potwierdzający uprawnienia należy niezwłocznie zwrócić. W odniesieniu do broni i amunicji organ administracyjny z reguły nakazuje, aby w wyznaczonym, odpowiednim terminie zostały one trwale pozbawione cech użytkowych lub przekazane osobie uprawnionej; fakt ten należy udokumentować. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu może nastąpić zabezpieczenie (przejęcie) broni. W określonych ustawowo przypadkach możliwe jest również zabezpieczenie natychmiastowe lub tymczasowe.

Dlatego stwierdzenie, że „po każdym cofnięciu pozwolenia całą broń trzeba natychmiast oddać”, jest zbyt dużym uproszczeniem. Kluczowe znaczenie ma to, co dokładnie nakazuje dana decyzja oraz czy zarządzono zabezpieczenie broni. Błędem byłoby również traktowanie wyznaczonego przez organ terminu jako zezwolenia na dalsze, zwyczajne używanie broni. Należy ściśle przestrzegać wydanych nakazów, a wszelkie wątpliwości niezwłocznie wyjaśniać w urzędzie lub skonsultować z prawnikiem. Samowolne przekazanie broni osobie nieuprawnionej lub jej nieprawidłowe przechowywanie może prowadzić do kolejnych problemów.

Dlaczego wniesienie sprzeciwu (odwołania) często nie wstrzymuje wykonania decyzji?

Zgodnie z § 45 ust. 5 ustawy o broni (WaffG), w przypadku cofnięcia lub uchylenia pozwolenia z powodu braku niezawodności (rzetelności) lub odpowiednich predyspozycji, wniesienie sprzeciwu (odwołania) oraz skargi do sądu nie ma skutku wstrzymującego wykonanie decyzji. Wynika to bezpośrednio z przepisów ustawy, a nie z dodatkowego „nakazu natychmiastowego wykonania” wydanego przez organ administracyjny. W przypadku środków podjętych na podstawie § 46 ust. 1–5 ustawy o broni (WaffG), zgodnie z ust. 6 tego przepisu, nie przysługuje skutek zawieszający. Nie wyklucza to jednak możliwości skorzystania ze środków odwoławczych. Na mocy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (§ 80 ust. 5 VwGO) można wystąpić o sądową ochronę tymczasową. Jest to kwestia pilna, wymagająca indywidualnej analizy prawnej.

Termin na wniesienie sprzeciwu (Widerspruch) wynosi, zgodnie z § 70 VwGO co do zasady jeden miesiąc od momentu doręczenia decyzji. To, czy przed wniesieniem skargi do sądu wymagane jest przeprowadzenie postępowania odwoławczego (procedura sprzeciwu), zależy od przepisów danego kraju związkowego oraz treści samej decyzji. Nie należy polegać wyłącznie na ogólnych informacjach z blogów; należy zapoznać się z pouczeniem o środkach odwoławczych zawartym w otrzymanym piśmie i odnotować datę jego doręczenia. Ponadto złożenie wniosku o ochronę tymczasową nie zastępuje automatycznie terminowego wniesienia środka odwoławczego od decyzji głównej.

Czy po cofnięciu pozwolenia na broń (pozwolenia na posiadanie broni) możliwe jest uzyskanie nowego dokumentu uprawniającego do jej posiadania?

Ponowne wydanie pozwolenia w późniejszym terminie nie jest prawnie wykluczone. Wymaga ono jednak złożenia nowego wniosku, w ramach którego ponownie sprawdza się spełnienie wymogów ustawowych. Wcześniejsze cofnięcie pozwolenia oraz jego przyczyny pozostają przy tym istotne. W zależności od przypadku, konieczne może być przedstawienie wiarygodnych dowodów na to, że pierwotna przyczyna ustąpiła i że w przyszłości można oczekiwać bezpiecznego posługiwania się bronią. Mogą to być dokumentacja medyczna, specjalistyczna opinia biegłego lub wyniki badań potwierdzające abstynencję w określonym przedziale czasowym. Rodzaj i wymagany okres zależą od konkretnego stanu faktycznego.

Przepisy prawa o broni nie określają sztywnych reguł, takich jak „rok lub dwa lata abstynencji od alkoholu” czy „dwa do pięciu lat w przypadku narkotyków”. Nie istnieją również żadne rzetelnie udokumentowane dane wskazujące na ogólny wskaźnik powodzenia w ponownym uzyskaniu pozwolenia na poziomie 30–50 procent czy też poniżej 20 procent. Takie liczby stwarzają jedynie pozory precyzji. Osoba, która w przeszłości użyła broni palnej będąc pod wpływem alkoholu, jest oceniana inaczej niż ktoś, w przypadku kogo wątpliwości dotyczyły jedynie niejasnego stanu zdrowia. Ponadto samo wykazanie abstynencji nie usuwa automatycznie wątpliwości co do rzetelności danej osoby, jeśli wynikają one z konkretnego, niewłaściwego zachowania w przeszłości.

Osoba rozważająca złożenie nowego wniosku powinna najpierw dokładnie przeanalizować poprzednią decyzję administracyjną, a w razie potrzeby także wyrok sądu: jakiego wymogu nie spełniono? Jakie fakty miały decydujące znaczenie? Dopiero na tej podstawie można ustalić, jakie zmiany i dowody będą istotne. Wcześniejsza konsultacja z prawnikiem specjalizującym się w tej dziedzinie oraz – w razie potrzeby – z biegłym lekarzem, pozwala uniknąć zbędnych badań. Obietnice, że przedstawienie pojedynczego wyniku laboratoryjnego lub zachowanie abstynencji przez określoną liczbę miesięcy zagwarantuje ponowne uzyskanie pozwolenia na broń, nie mają żadnego wiarygodnego pokrycia.

Często zadawane pytania dotyczące cofnięcia pozwolenia na broń (Waffenbesitzkarte – WBK)

Czy stracę pozwolenie na broń (WBK) już po jednym przypadku prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu?

Nie automatycznie. Organ administracyjny musi zbadać konkretny stan faktyczny oraz przesłanki ustawowe. Jednakże, zgodnie z orzecznictwem, nawet jednorazowe użycie broni palnej pod wpływem alkoholu może być wystarczającą przesłanką do stwierdzenia braku niezawodności (rzetelności) posiadacza.

Czy w przypadku cofnięcia pozwolenia muszę natychmiast oddać całą broń?

Decydujące znaczenie mają treść decyzji administracyjnej oraz § 46 niemieckiej ustawy o broni (WaffG). Dokument pozwolenia należy zwrócić niezwłocznie. W odniesieniu do broni i amunicji może zostać wyznaczony termin na ich przekazanie osobom uprawnionym lub na ich trwałe unieszkodliwienie (dezaktywację); w określonych ustawowo przypadkach możliwe jest również natychmiastowe zabezpieczenie broni przez organy.

Czy zawsze wymagane jest przedstawienie dowodu na zachowanie abstynencji?

Nie. Może to mieć znaczenie w konkretnym postępowaniu dotyczącym oceny przydatności (zdolności) do posiadania broni lub ponownego wydania pozwolenia, jednak nie zastępuje to weryfikacji wszystkich wymaganych przesłanek. Nie istnieje ustawowo określony, sztywny okres wymaganej abstynencji, który miałby zastosowanie do każdego przypadku nadużycia alkoholu lub narkotyków.

Czy mogę odwołać się od decyzji o cofnięciu pozwolenia?

Tak; informacje o dopuszczalnych środkach odwoławczych znajdują się w pouczeniu zawartym w decyzji. W przypadku cofnięcia pozwolenia z powodu braku niezawodności lub przydatności (zdolności), odwołanie z reguły nie wstrzymuje wykonania decyzji. Możliwe jest jednak wystąpienie o sądową ochronę tymczasową.

Czy używanie konopi indyjskich (marihuany) zawsze prowadzi do utraty pozwolenia na broń (WBK)?

Udzielenie jednoznacznej odpowiedzi dla wszystkich przypadków byłoby błędne. Kluczowe znaczenie mają konkretne fakty dotyczące uzależnienia, upośledzenia zdolności, bezpiecznego posiadania broni oraz rzetelności (wiarygodności) posiadacza. Starszych orzeczeń wydanych w indywidualnych sprawach nie należy traktować jako ogólnie obowiązujących, aktualnych zasad.

Podsumowanie: W przypadku cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni (karty posiadania broni – *Waffenbesitzkarte*) decydujące są udokumentowane fakty oraz właściwa kategoria prawna – np. rzetelność, przydatność (zdolność) lub inny wymóg niezbędny do uzyskania pozwolenia. Problemy z alkoholem lub narkotykami mogą wykluczać możliwość bezpiecznego posiadania broni; nie istnieją jednak sztywne limity zawartości alkoholu we krwi, z góry określone okresy wymaganej abstynencji ani ustalone wskaźniki prawdopodobieństwa sukcesu. Osoby, których dotyczy taka decyzja, powinny przestrzegać wyznaczonych terminów i zaleceń zawartych w piśmie urzędowym oraz jak najszybciej zasięgnąć fachowej pomocy.

Starsze materiały uzupełniające

[Bildinhalt mit KI erstellt]
+ posts
Show More
Back to top button